Ξενοδοχείο των ξένων
να βγούμε σύρριζα α. είσοδος β. πρέπει να βγούμε στα ποτάμια γ. μεσ’ στην καρδιά μας καίει μια κατακόκκινη πληγή δ. να βγούμε μέσα απ’ τα ποτάμια ε. έξοδος	να βγούμε σύρριζα ε. έξοδος Ας αφήσουμε την αγορά και (...) πάμε στην παραλία, όπου το πνεύμα δεν οξύνεται με τη συνδιαλλαγή και τις εκτρωματικές της μεταλλάξεις στο σημερινό μοντέλο επικοινωνίας και δουλειάς, μα γαληνεύει με την κάθαρση της όρασης μπρος στην ελπίδα της ρευστότητας. Δεν είναι γι’ αυτοκτονίες ο Θερμαϊκός, δεν είναι λίμνη ούτε ωκεανός και απορροφάει τον όποιο φόβο του άγνωστου βάθους ή της έκτασης. Ύστερα η παραλία είναι απέραντα όμορφη γιατί έχει όσον ακριβώς στρατηγικό ορίζοντα χρειάζεται. Ο συνδυασμός του τέλους της πόλης με την αρχή της θάλασσας επιτρέπει στη μνήμη ύπουλες επιθέσεις, επιθέσεις αυτογνωσίας όμως, επιστροφής παρά καταστροφής. Ίδιο βήμα νεκροί και ζωντανοί στη σιωπηλή παρέλαση πάνω στο νερό. Κάθε απόφαση που πήρες ή που πήρανε για σένα στην καχεκτική βιοϊστορία σου, οπλίζεται με αύρα αιωνιότητας. Οι αναφορές των “ξένων στην πόλη” είναι αποτέλεσμα μιας σειράς περιπλανήσεων σε διαφορετικούς χρόνους καθημερινότητας αναζητώντας το υποκείμενο για την αποκατάσταση των γεγονότων που δε βιώνονται αλλά χάνονται. Τα ευρήματα: μια σβήστρα κι ένα κλειδί στα σκουπίδια. Ακόμη κι αν τα “δίκτυα γιορτινής αμοιβαιότητας” φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί από το χάρτη Μια σβήστρα για να σβήσει τη δομημένη ασχήμια, τις άγονες προοπτικές των δρόμων που καταλήγουν σε ολοένα πιο οργανωμένες ματαιώσεις. Είναι σίγουρο πως διαγράφονται λαθραίες πορείες, γνωστές στους περαστικούς αυτούς που “ανάμεσα στα ερείπια τις μελλοντικές συντροφικότητες αναζητούν”. Για το κλειδί ξέρω: είναι πάντοτε το εργαλείο ενός διαρρήκτη. Χαίρομαι πάντα να βρίσκω κλειδιά στους κλειδωμένους δρόμους.
\| Ξενοδοχείο των ξένων \| Ξενοδοχείο των ξένων 1 \| Ξενοδοχείο των ξένων 2 \| Επικοινωνείστε με το Ξενοδοχείο των ξένων: hotel_des_etrangers@yahoo.com \|

Ξενοδοχείο των ξένων

να βγούμε σύρριζα

ε. έξοδος

Ας αφήσουμε την αγορά και (...) πάμε στην παραλία, όπου το πνεύμα δεν οξύνεται με τη συνδιαλλαγή και τις εκτρωματικές της μεταλλάξεις στο σημερινό μοντέλο επικοινωνίας και δουλειάς, μα γαληνεύει με την κάθαρση της όρασης μπρος στην ελπίδα της ρευστότητας. Δεν είναι γι’ αυτοκτονίες ο Θερμαϊκός, δεν είναι λίμνη ούτε ωκεανός και απορροφάει τον όποιο φόβο του άγνωστου βάθους ή της έκτασης. Ύστερα η παραλία είναι απέραντα όμορφη γιατί έχει όσον ακριβώς στρατηγικό ορίζοντα χρειάζεται.

Ο συνδυασμός του τέλους της πόλης με την αρχή της θάλασσας επιτρέπει στη μνήμη ύπουλες επιθέσεις, επιθέσεις αυτογνωσίας όμως, επιστροφής παρά καταστροφής. Ίδιο βήμα νεκροί και ζωντανοί στη σιωπηλή παρέλαση πάνω στο νερό. Κάθε απόφαση που πήρες ή που πήρανε για σένα στην καχεκτική βιοϊστορία σου, οπλίζεται με αύρα αιωνιότητας.

Οι αναφορές των “ξένων στην πόλη” είναι αποτέλεσμα μιας σειράς περιπλανήσεων σε διαφορετικούς χρόνους καθημερινότητας αναζητώντας το υποκείμενο για την αποκατάσταση των γεγονότων που δε βιώνονται αλλά χάνονται. Τα ευρήματα: μια σβήστρα κι ένα κλειδί στα σκουπίδια.

Ακόμη κι αν τα “δίκτυα γιορτινής αμοιβαιότητας” φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί από το χάρτη

Μια σβήστρα για να σβήσει τη δομημένη ασχήμια, τις άγονες προοπτικές των δρόμων που καταλήγουν σε ολοένα πιο οργανωμένες ματαιώσεις. Είναι σίγουρο πως διαγράφονται λαθραίες πορείες, γνωστές στους περαστικούς αυτούς που “ανάμεσα στα ερείπια τις μελλοντικές συντροφικότητες αναζητούν”.

Για το κλειδί ξέρω: είναι πάντοτε το εργαλείο ενός διαρρήκτη. Χαίρομαι πάντα να βρίσκω κλειδιά στους κλειδωμένους δρόμους.