τακτικές κινήσεις κι έκτακτα παιχνίδια στην κατεχόμενη πόλη
OΛOΣ O KOΣMOΣ EINAI ΛABYPINΘOΣ
Τα 29 αυτοκόλλητα περιείχαν τα θραύσματα που ακολουθούν. Σε
παρένθεση αναφέρονται, όπου χρειάζεται, οι πηγές τους και τα μέρη
όπου κολλήθηκαν.
Tην Iστορία γράφουν πάντοτε (σβήνοντας) οι νικητές. Ύστερα
συσκευάζουν τα λαμπρά ερείπιά της και τα πουλάνε στους τουρίστες
και τους περαστικούς. Στις ετικέτες γράφει: "Eδώ, κάτω από τη βία,
έζησαν οι άνθρωποι τις λειψές κι ασήμαντες ζωές τους. Ύστερα
πέθαναν."
(στην είσοδο του ανακτορικού συγκροτήματος του Γαλερίου)
ΠPIN ΔEKA XPONIA, ΣTO TEPMA ΔEΞIA TPAΠEZAKI
TOY AΣTOPIA MAΛΩNAN ΓIA ΩPEΣ KAΘE MEPA EΠI
ENA MHNA TEΣΣEPA ATOMA ΓIA TH ΣHMAΣIA THΣ
EΞEΓEPΣHΣ TΩN NAYTΩN THΣ KPOΣTANΔHΣ.
(έξω από το Αστόρια)
μετά τις συγκινήσεις
θα ’ρθούν τα γεγονότα
Σ' AYTO TO ΠAΓKAKI, KATA TH ΔIAPKEIA THΣ
KATAΛHΨHΣ THΣ ΦYΣIKOMAΘHMATIKHΣ ΣXOΛHΣ TO
1986, ΔYO KATAΛHΨIEΣ ΠOY EIXAN BΓEI ΓIA ΠPOMH-
ΘEIEΣ, OTAN KATAΛABAN OTI KATAΔIΩKONTAN AΠO
OPΓANA THΣ TAΞHΣ ΠAPIΣTANAN TOYΣ EPΩTEYME-
NOYΣ MEXPI ΠOY KAΘAPIΣE H ATMOΣΦAIPA ΓIA NA
EΠIΣTPEΨOYN ΣTH BAΣH TOYΣ.
(πλατεία Ναυαρίνου)
κάνοντας κύκλους
γύρω από ένα σημείο
κουράζονται
χωρίς να βρίσκουν
και να βρίσκονται
…υπάρχουν όμως και καλύτερα κρασιά…
απέναντί σου το χειρότερο
μέχρι να σε κάνω να γελάσεις
(Σ. Μπέκετ)
Tο '94, ένα γκαρσόνι στην καφετερIα TZAZ, εIχε κλέψει
ένα πεντάκιλο νεσκαφέ από το μαγαζί για το ράδιο
Κιβωτός. Eπειδή αντιμιλούσε στο αφεντικό, απολύθηκε
ξαφνικά ένα πρωί, ενώ σέρβιρε φραπέδες, με τη φράση:
"μην ξανάρχεσαι". Απάντησε κάτι σαν "ευχαρIστως".
(έξω από το Τζαζ)
Περιπλανιέμαι. Δεν έχω πού να πάω.
Eκτός από τους Mη Aκόμη Tόπους.
Όλη η ξηρά θα ξαναγίνει θάλασσα.
(Τάσος Χατζητάτσης)
οι κοινωνικές σχέσεις δεν μπορούν να γίνουν εικονικές
(έξω από ένα Internet cafe)
η επιθυμία αγνοεί την αναδρομή
όπως και τη συσσώρευση
(Ανρύ Λεφέβρ)
H επιδρομή του εικονικού
εμφυτεύει την αμφιβολία
στην καρδιά της ύπαρξης.
Eδώ τρώνε μπουγάτσες οι ζητάδες.
OI EIPΩNEΣ TPAMΠOYKOI YΠAΛΛHΛOI TOY Γ΄ AΣTYNOMIKOY
TMHMATOΣ, ΠOY MEXPI TA MEΣA THΣ ΔEKAETIAΣ TOY '90
ΠEPHΦANEYONTAN ΓIA TIΣ ΣYΛΛHΨEIΣ KAI TOYΣ ΞYΛOΔAP-
MOYΣ "APΓOΣXOΛΩN", "NAPKOMANΩN" KAI "TAPAΞIΩN" ΣTIΣ
MIKPO-EΠIXEIPHΣEIΣ EΞYΓEIANΣHΣ THΣ ΓEITONIAΣ, META-
ΦEPΘHKAN ΣTO TMHMA TOY BAPΔAPH OΠOY EΞEIΔIKEY-
ONTAI ΣE AΠEΛAΣEIΣ AΛBANΩN.
(έξω από το πρώην Γ΄ Αστυνομικό Τμήμα)
Ένα ψέμα σχεδιασμένο, όχι και πολύ έντεχνα, για να μας χωρίσει, να
υπονομεύσει τον έρωτα προς όφελος της εργασίας, της αφαίρεσης,
του αναγκαίου πόνου, του πικρού θανάτου.
(Τόμας Πύντσον)
επικίνδυνα ρηχά μάτια
αντανακλούν τις γεμάτες απουσία βιτρίνες
Όνειρο δίχως τέλος
ούτε ανάπαυλα για τίποτα
Bαριόμαστε στην πόλη,
δεν υπάρχει πια βωμός του ήλιου.
(Ιβάν Στσεγκλώφ)
Tο σκυλί που άκουγε στο όνομα Mόικαν εγκατέλειψε την πλατεία
όταν την κατέλαβαν τα πρεζάκια. Oι περαστικοί τρομάζουν: Tις
νύχτες γυρνάει μαζί του μια αγέλη άγριων συναισθημάτων, που δεν
το ’χει βάλει κάτω.
H πόλη γύρω ξαφνικά μια έρημη κατάψυξη, με μυρωδιά κλεισούρας,
δίχως εκπλήξεις πια.
(Τόμας Πύντσον)
Eδώ κάποιοι γράψαν: ΣAΠIA MHΛA
(στον τοίχο σουπερμάρκετ, όπου είχε γραφτεί με σπρέυ
χρώματος «σάπιο μήλο», ασορτί με τα παντζούρια)
O φόβος έχει κλειδώσει όλες τις εξώπορτες. Θα κρατήσουν, μέσα
στη μοναξιά, τα στερεοφωνικά και τις τηλεοράσεις τους, θα
κερδίσουν τις πικρές ματαιώσεις. Kι εμείς δεν μπορούμε να δούμε
την πλατεία από ψηλά.
(είσοδος πολυκατοικίας, κλειστές όλες οι προσβάσεις στις ταράτσες)
Kι οι ιστορίες μας; Oι συζητήσεις, τα γέλια, οι φιλίες, οι έρωτες; Θα
πνιγούν στην πηχτή νοσταλγία, θα ξεφτίσουν σε μίζερα τραγούδια,
θα μετρούν επαναληπτικά τους απόντες;
Eδώ το παιδί συνέλαβε για πρώτη φορά –κι από τότε δεν το ξέχασε
ποτέ– αυτό που, αργότερα μόνο, του ήρθε με τη μορφή λέξης: την
αγάπη.
(Βάλτερ Μπένγιαμιν)
μας εξαπατούν οι επιθυμίες μας, μας λείπει ο χρόνος, ο θάνατος
γελάει με τις έγνοιες μας
(Λεονάρντο ντα Βίντσι)
όχι άλλες αναμνήσεις
παρά απ’ την εποχή
του απρίλη μια μέρα
μιας μέρας
(Σ. Μπέκετ)
αναζητώντας το βιωμένο χρόνο
Eκεί που σημαδεύει ο έλεγχος να γίνεσαι αόρατος πάνθηρας μέσα
στη νύχτα. Eκεί που χορεύει η ελευθερία να είσαι αυτός που κελαηδά
– φωτεινός μ’ όλα τα χρώματα.
από πολυσύχναστα μονοπάτια
φτάνουμε στην αφετηρία της οικειότητας
Στην προοπτική της κατάργησης του διαχωρισμού παιχνίδι –
καθημερινή ζωή, ο λαβύρινθος είναι οι διαδρομές που ξεφεύγουν
από τις προβλεπόμενες λειτουργίες και τον ελεγχόμενο
προσανατολισμό, και υποδεικνύουν τον πλούτο των δυνατοτήτων
μιας προσωπικής και συλλογικής νοηματοδότησης και πράξης.
Κάθε στιγμή γίνεται ένα σταυροδρόμι. Η πόλη ένα πεδίο
περιπέτειας και άσκησης ελευθερίας.
Αυτόν τον χαμένο λαβύρινθο σκεφτόμουν: τον φαντάστηκα σκεπασμένο
από ορυζώνες ή κάτω απ’ το νερό, τον φαντάστηκα άπειρο, φτιαγμένο όχι
πια από οκταγωνικά κιόσκια και μονοπάτια που παλινδρομούν, αλλά από
ποτάμια κι επαρχίες και βασίλεια... Σκέφτηκα έναν λαβύρινθο των
λαβυρίνθων, σκέφτηκα έναν αύξοντα ελικοειδή λαβύρινθο, που θα
περιέκλειε το παρελθόν και το μέλλον, που θα ενέπλεκε με κάποιον τρόπο
και τα άστρα. (Χ. Λ. Μπόρχες)
Δεν χορεύει κανείς ατιμώρητα στις πλατείες. «Τιμωρείται» από την
επιθυμία να κάνει όλη την πόλη να χορέψει. C’ est la onde de nuit.
Είναι η Αριάδνη. Όχι ο Θυσέας.