Ξενοδοχείο των ξένων
	ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΧΕΡΟΠΟΙΗΤΟΥ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2000 τσιγγάνες ξεκουράζονται στα παγκάκια κι αλκοολικοί στην παιδική χαρά ένας γέρος μόνος μετανάστες σαν τα γυμνά δέντρα που δεν έχουν εγκαταλείψει τα πουλιά παλιά τα πρωινά της κυριακής άντρες και γυναίκες από τις φιλιππίνες έπαιρναν άδεια άδειαζαν τα δωμάτια υπηρεσίας και μαζεύονταν εδώ μια αόρατη παροικία έτρωγαν χάμπουργκερ στο απέναντι γωνιακό sammy's και γελούσαν για όλη τη βδομάδα που πέρασε δίπλα στις βλοσυρές προτομές των μακεδονομάχων τους σκονισμένους θάμνους μαδημένο γρασίδι ξεφλουδισμένα παγκάκια αφρόντιστη φιλόξενη πλατεία διώχνει τους ατσαλάκωτους και συντριβάνι υπερεκχείλιση των συντριμμένων θροΐζουν τα πουλιά (από παλαιότερη "καθημερινή" καταγραφή για την πλατεία) σύντομη περιγραφή Η δεύτερη γιορτή δρόμου που οργανώθηκε από την Ομάδα για την Καθημερινότητα και την Πόλη στην πλατεία Αχειροποιήτου ήταν μια μοναδική ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε συναισθήματα και να διατυπώσουμε τις ενστάσεις μας. Η δεύτερη φορά μας έκανε πιο ώριμους για να πάμε ένα βήμα παραπέρα, να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο, να απαιτήσουμε περισσότερα, να αντιμετωπίσουμε τα δυσκολότερα. Το κατά πόσο το καταφέραμε είναι συζητήσιμο. Μια περιγραφή των γεγονότων κρίνεται μάλλον απαραίτητη. Η πορεία που προηγήθηκε, πολύχρωμη, εκκωφαντική και συχνά χορευτική, άφησε αντικρουόμενες εντυπώσεις: Χαρά και κέφι στους συμμετέχοντες, έκπληξη, αμηχανία και πιθανόν σύγχυση στους παρατηρητές. Τι είναι αυτό το πολύβουο πλήθος, που απαιτεί μόνο την απελευθέρωση των φυλακισμένων καταναλωτών; Οικολόγοι, χίπυδες, άλλο, δε γνωρίζω, δεν απαντώ; Καταλήγοντας στην πλατεία, ο κόσμος παρέμεινε εκεί, αφού έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα, ούτε και διατυπώθηκε η ανάγκη να υπάρξει, και το πάρτι σε λίγο άρχισε, με αρκετό κέφι είναι η αλήθεια. Συνθήματα γράφτηκαν πάνω στα πλακάκια, σχέδια, χρώματα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ένα πλήθος ανθρώπων να εξομολογηθεί δημόσια, να διαμαρτυρηθεί, να ζωγραφίσει ή απλά να περάσει ευχάριστα την ώρα του. Η μεταστροφή που επιχειρήθηκε στα αγάλματα των "ηρώων" ήταν μια ευφυής πράξη. Φωτογραφίες και σύντομα "ξερά" βιογραφικά τοποθετήθηκαν στις προτομές, φωτογραφίες και βιογραφικά καθημερινών ανθρώπων, που έχασαν τη ζωή τους είτε σε εργατικά ατυχήματα είτε από "τυχαίες" εκπυρσοκροτήσεις. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα είχαν την τύχη να τύχουν της δημόσιας αναγνώρισης, που ο θάνατός τους θεωρήθηκε μια καθαρά ιδιωτική περίπτωση, όπως άλλωστε και η ζωή τους. Η επίσημη ιστορία δεν τους κατέγραψε, μόνο οι μικρές καθημερινές ιστορίες, οι μνήμες των συντρόφων τους, των φίλων και των συγγενών τους άφησαν ένα κομμάτι τους για αυτούς. Η ανισότητα πρέπει να διαιωνίζεται, τα σήματα να είναι προσεχτικά τοποθετημένα ώστε να σημαίνουν αυτό που η κυριαρχία επιζητεί και να μην αφήνουν καμία ρωγμή, δημιουργώντας ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο ηρωικότητας. Το συντριβάνι γέμισε πολύχρωμες φουσκάλες, δείγμα τού τι μπορεί να κάνει η ιδιωτική πρωτοβουλία. Εξάλλου ο χαρακτήρας do it yourself ήταν παντού ξεκάθαρος, με συνεχείς αυξομειώσεις της δημιουργικότητας και της ανίας. Απομένουν βέβαια τα σημαντικότερα προβλήματα, τα προβλήματα ουσίας. Ποιοι άνθρωποι ήταν εκεί και τι κάνανε; Τι σημαίνει μια εκδήλωση τύπου reclaim the streets σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, και τι μπόρεσε να δημιουργήσει; Tι κάνουμε με μια πλατεία, σε έναν κεντρικό χώρο της πόλης, που μπορούμε να ανακτήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα; Μπορούμε να θέσουμε τα προβλήματα της πόλης και της καθημερινότητας με τρόπους που δεν εξαντλούνται στη χαρά και το παιχνίδι; Το ξενοδοχείο των ξένων παρουσίασε μία έκθεση πορτραίτων δημάρχων της Θεσσαλονίκης και μια προβολή slides με θέμα "καθημερινότητα και γιορτή". δήμαρχοι "η διαφάνεια ως στοιχείο της εικόνας είναι το αντίθετο των pixels" Τα pixels και η εμφάνιση των πορτραίτων σε ένα παγκάκι δηλώνουν υποβιβασμό του νοήματος, ορατότητα των πάντων. Δε μένει κανένα μυστικό, κανένα βάθος, καμία αλήθεια. Όλα είναι εκεί, φανερά στην κενότητά τους και στην έλλειψη καινότητας. Όλα ίδια και απαράλλαχτα, σαν η ιστορία να μην έχει περάσει. Επτά δήμαρχοι της Θεσσαλονίκης, παρουσιασμένοι σε μια υπαίθρια σκηνή, ευπρόσιτοι στον καθένα και με μια συγκεκριμένη τιμή. Λαϊκό θέαμα με τη λάμπα και το μπερντέ, όπως πρέπει. Οι παππούδες να περνούν και να θυμούνται, οι νεότεροι να γελούν και να μην αναγνωρίζουν. Η αποξένωση από τους τοπικούς "άρχοντες" ήταν εκεί, σ΄ αυτά τα pixels. Τόσο έντονα, τόσο έντονα. εικόνες και λέξεις Οι εικόνες και οι λέξεις εναλλάσσονταν ανάλογα με τις αυξομειώσεις της ταχύτητας και της χαράς κάθε φορά που τις έβλεπες να πέφτουν στο πανί. Ικανοποίηση και η πτώση όταν η μουσική άλλαξε, οι διαφωνίες για το πού το πάμε και τι κάνουμε με όλα αυτά, άλλαξαν. Και η καταγραφή των εικόνων που γινόταν για δεύτερη φορά εικόνες, ξαναέμπαιναν στο φακό από τον οποίο έβγαιναν. Καλύτερο ή χειρότερο; Πάντως πολύ διαφορετικό και αυτό ξεχάστηκε. Ξεχάστηκε η καταγραφή που είχε σκοπό να διαρκέσει, όχι όμως και η στιγμή. Η μνήμη αποδείχτηκε πολύ πιο αξιόπιστη. Και η εικόνα. Η χαρά τού να ανακαλύπτεις κάθε φορά κάτι. Ο Φρίντριχ με τον άνθρωπο που αντί για το κοινό κοιτούσε την πλατεία. Ο Τέρνερ με τα τοπία του μέσα στον αστικό ιστό. Και το συντριβάνι να αλλάζει χρώματα και να γεμίζει μπουρμπουλήθρες. Το skip έκανε πολλά πράγματα για εμάς εκείνη την ημέρα. εδώ, έστω μόνο λέξεις Η προβολή των slides με θέμα "καθημερινότητα και γιορτή" περιλάμβανε 14 εικαστικά έργα και 22 αποσπάσματα - λευκά γράμματα πάνω στη μαύρη σελίδα: Η επαναληπτικότητα, η έλλειψη νοήματος, ο χαμένος χρόνος κυριαρχούν στην εργασία, καταλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας. Το παράδοξο είναι ότι αντιμετωπίζονται σαν ατομικά προβλήματα. [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Kαλόγερος δίπλα στη θάλασσα] Το καθημερινό κυριαρχείται από την τυφλότητα του βιώματος. Τα μονοπάτια των δυνατοτήτων μοιάζουν κλειστά. Τίποτα δεν είναι όπως θα μπορούσε. [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Mοναχικό δέντρο] Η πόλη Βρωμάει και υπνωτίζει Οχυρώνεται και περιθωριοποιεί Ορίζει ζώνες ισχύος - επιρροής Η πόλη κηρύσσει τον πόλεμο. [Πωλ Σεζάν H Λίμνη του Aνεσί] Οι άνθρωποι δεν ζουν ορθά ή λανθασμένα, αλλά με έναν τρόπο που τους διαφεύγει. (Γκυ Ντεμπόρ) Στη λεία επιφάνεια του καθημερινού η μνήμη γλιστράει και χάνεται. [Kλωντ Mονέ Φθινόπωρο στην Aργκεντέιγ] Μας εξαπατούν οι επιθυμίες μας, μας λείπει ο χρόνος, ο θάνατος γελάει με τις έγνοιες μας. (Λεονάρντο ντα Βίντσι) [Γιόχαν Kρίστιαν Kλάουζεν Nταλ Σπουδή Συννέφων] Μια επανάσταση αρχίζει όταν οι άνθρωποι δεν αντέχουν την καθημερινότητα. Μόνο τότε. Όσο μπορούν να ζουν το καθημερινό οι παλιές σχέσεις αναπαράγονται. (Ανρύ Λεφέβρ) [Έμιλ Nόλντε Tροπικός ήλιος] Πορεύομαι στις επιλογές, τις αποφάσεις, τις προσωπικές και καθημερινές ευθύνες μαζί με κείνους που ψάχνουν το βορειοδυτικό πέρασμα για το Αλλού, χωρίς ν' αποκαρδιώνονται από τις διαδοχικές αποτυχίες και ήττες. (Ρενάτο Κούρτσιο) [Kαρλ Pότμαν Δήλος] Να ορίσουμε το χρόνο μέσα από τη συλλογική δράση, μέσα από την ανταλλαγή που θα κορυφωθεί στην πράξη της γιορτής. Σάββατο βράδυ στην πόλη. Η λάμψη στα μάτια είναι η τελεσίδικη -αλλά ανεκτέλεστη ακόμα- καταδίκη της > μισθωτής εργασίας. [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Oρεινό τοπίο με ποτάμι το βράδυ] Από την επιβίωση της αφηρημένης εργασίας μέχρι τη βίωση της συγκεκριμένης γιορτής η διαδρομή καθρεφτίζει τις στιγμές. [Kαρλ Mπλέχεν Bράχοι Kιμωλίας στο Rugen] Η χαρά της καταστροφής είναι η χαρά της δημιουργίας. (Μιχαήλ Μπακούνιν) Ξέρει άραγε το μυστικό ν' αλλάξει τη ζωή; (...) να ξαναβρώ το κλειδί της αρχαίας γιορτής. Το χάρισμα είν' αυτό το κλειδί. (Αρθούρος Ρεμπώ) [Άρνολντ Mπέκλιν Tο Nησί των νεκρών (3)] Ας εργαστούμε για τη γιορτή όσο σκληρά μπορούμε ν' αγαπήσουμε. [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Θάλασσα από πάγο] Το καρναβάλι του μέλλοντος Οι ανατροπές του σήμερα. [Kαρλ Γκούσταβ Kάρους Eσπερινά σύννεφα πάνω από την οροσειρά Riesen] Υπάρχουν στιγμές πυράκανθοι που ανοίγουν Τα βήματά μας αιωνίως χορεύοντας Δυναμώστε ελεύθερα την ένταση του χρόνου. [Bενσάν βαν Γκόχ Pοδακινιές στο Kρώ] Κάτω απ' το πεζοδρόμιο χαμογελάει η παραλία. Στην κορυφή της αντίληψης η δημιουργία του επιθυμητού. Όλη η ξηρά θα ξαναγίνει θάλασσα. (Τάσος Χατζητάτσης) [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Kαλόγερος δίπλα στη θάλασσα] Αίνιγμα είναι ό,τι καθαρό αναβλύζει. (Φρίντριχ Χαίλντερλιν) Η γιορτή είναι ο ανοιχτός ορίζοντας των επιθυμιών μας. Η προετοιμασία τελειώνει στη γύμνια. [Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ Oρεινό τοπίο με ποτάμι το πρωί] σαν επίλογος Η εκτεταμένη χρήση αποσπασμάτων στο λόγο του ξενοδοχείου απαιτεί ίσως κάποιες διευκρινίσεις, αφού δεν πρόκειται για ζήτημα στυλ, αλλά ουσίας. Συχνά τα θραύσματα είναι ο τρόπος που έχουν τα θαύματα -οι εκρήξεις ζωής που βιώνονται σαν καλοκαίρι- να γίνονται ρήσεις. Κάποτε είναι ο τρόπος να μιλά η αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα όμως αυτή -για τη δική μας λέω, κι ας μη νομίσει κανείς ότι δεν γνωρίζουμε καλά τι και πώς μας πληγώνει- είναι ταυτόχρονα αδυναμία και δύναμη. Αφού μας ξεβολεύει από τη σιγουριά παλιών απαντήσεων και οδηγεί στη συνειδητή αναζήτηση μιας νέας γλώσσας, μιας πολιτικοποίησης της καθημερινής ζωής που υπερβαίνει τη διαχωρισμένη πολιτική. Σ' αυτή την προσπάθεια αναγνωρίζουμε αστερισμούς "προγόνων" μας και οικειοποιούμαστε αποσπάσματα, μες στα οποία λάμπουν η αγωνία και ο πλούτος των επιθυμιών, η απελευθερωτική συνείδηση του χρόνου, οι δύσκολοι δρόμοι της συλλογικής μεταμόρφωσης της καθημερινότητας. Εξάλλου, το θέμα της συγκεκριμένης προβολής υπαγόρευσε και το ύφος της. Αν υπάρχει σήμερα ένας τόπος όπου τέμνονται η καθημερινότητα και η γιορτή, αυτός δεν μπορεί παρά να εκφραστεί αποσπασματικά. Κι ακόμη: Το απόσπασμα δείχνει την παρέμβαση του θανάτου στο έργο. Καταστρέφοντάς το του αφαιρεί το στίγμα της φαινομενικότητας, είπε ο Adorno.
\| Ξενοδοχείο των ξένων \| Ξενοδοχείο των ξένων 1 \| Ξενοδοχείο των ξένων 2 \| Επικοινωνείστε με το Ξενοδοχείο των ξένων: hotel_des_etrangers@yahoo.com \|

Ξενοδοχείο των ξένων

ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΧΕΡΟΠΟΙΗΤΟΥ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2000

τσιγγάνες ξεκουράζονται στα παγκάκια κι αλκοολικοί στην παιδική χαρά ένας γέρος μόνος μετανάστες σαν τα γυμνά δέντρα που δεν έχουν εγκαταλείψει τα πουλιά παλιά τα πρωινά της κυριακής άντρες και γυναίκες από τις φιλιππίνες έπαιρναν άδεια άδειαζαν τα δωμάτια υπηρεσίας και μαζεύονταν εδώ μια αόρατη παροικία έτρωγαν χάμπουργκερ στο απέναντι γωνιακό sammy's και γελούσαν για όλη τη βδομάδα που πέρασε δίπλα στις βλοσυρές προτομές των μακεδονομάχων τους σκονισμένους θάμνους μαδημένο γρασίδι ξεφλουδισμένα παγκάκια αφρόντιστη φιλόξενη πλατεία διώχνει τους ατσαλάκωτους και συντριβάνι υπερεκχείλιση των συντριμμένων θροΐζουν τα πουλιά
(από παλαιότερη "καθημερινή" καταγραφή για την πλατεία)

σύντομη περιγραφή

Η δεύτερη γιορτή δρόμου που οργανώθηκε από την Ομάδα για την Καθημερινότητα και την Πόλη στην πλατεία Αχειροποιήτου ήταν μια μοναδική ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε συναισθήματα και να διατυπώσουμε τις ενστάσεις μας. Η δεύτερη φορά μας έκανε πιο ώριμους για να πάμε ένα βήμα παραπέρα, να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο, να απαιτήσουμε περισσότερα, να αντιμετωπίσουμε τα δυσκολότερα. Το κατά πόσο το καταφέραμε είναι συζητήσιμο.

Μια περιγραφή των γεγονότων κρίνεται μάλλον απαραίτητη. Η πορεία που προηγήθηκε, πολύχρωμη, εκκωφαντική και συχνά χορευτική, άφησε αντικρουόμενες εντυπώσεις: Χαρά και κέφι στους συμμετέχοντες, έκπληξη, αμηχανία και πιθανόν σύγχυση στους παρατηρητές. Τι είναι αυτό το πολύβουο πλήθος, που απαιτεί μόνο την απελευθέρωση των φυλακισμένων καταναλωτών; Οικολόγοι, χίπυδες, άλλο, δε γνωρίζω, δεν απαντώ; Καταλήγοντας στην πλατεία, ο κόσμος παρέμεινε εκεί, αφού έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα, ούτε και διατυπώθηκε η ανάγκη να υπάρξει, και το πάρτι σε λίγο άρχισε, με αρκετό κέφι είναι η αλήθεια. Συνθήματα γράφτηκαν πάνω στα πλακάκια, σχέδια, χρώματα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε ένα πλήθος ανθρώπων να εξομολογηθεί δημόσια, να διαμαρτυρηθεί, να ζωγραφίσει ή απλά να περάσει ευχάριστα την ώρα του. Η μεταστροφή που επιχειρήθηκε στα αγάλματα των "ηρώων" ήταν μια ευφυής πράξη. Φωτογραφίες και σύντομα "ξερά" βιογραφικά τοποθετήθηκαν στις προτομές, φωτογραφίες και βιογραφικά καθημερινών ανθρώπων, που έχασαν τη ζωή τους είτε σε εργατικά ατυχήματα είτε από "τυχαίες" εκπυρσοκροτήσεις. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα είχαν την τύχη να τύχουν της δημόσιας αναγνώρισης, που ο θάνατός τους θεωρήθηκε μια καθαρά ιδιωτική περίπτωση, όπως άλλωστε και η ζωή τους. Η επίσημη ιστορία δεν τους κατέγραψε, μόνο οι μικρές καθημερινές ιστορίες, οι μνήμες των συντρόφων τους, των φίλων και των συγγενών τους άφησαν ένα κομμάτι τους για αυτούς. Η ανισότητα πρέπει να διαιωνίζεται, τα σήματα να είναι προσεχτικά τοποθετημένα ώστε να σημαίνουν αυτό που η κυριαρχία επιζητεί και να μην αφήνουν καμία ρωγμή, δημιουργώντας ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο ηρωικότητας.

Το συντριβάνι γέμισε πολύχρωμες φουσκάλες, δείγμα τού τι μπορεί να κάνει η ιδιωτική πρωτοβουλία. Εξάλλου ο χαρακτήρας do it yourself ήταν παντού ξεκάθαρος, με συνεχείς αυξομειώσεις της δημιουργικότητας και της ανίας.

Απομένουν βέβαια τα σημαντικότερα προβλήματα, τα προβλήματα ουσίας. Ποιοι άνθρωποι ήταν εκεί και τι κάνανε; Τι σημαίνει μια εκδήλωση τύπου reclaim the streets σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη, και τι μπόρεσε να δημιουργήσει; Tι κάνουμε με μια πλατεία, σε έναν κεντρικό χώρο της πόλης, που μπορούμε να ανακτήσουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα; Μπορούμε να θέσουμε τα προβλήματα της πόλης και της καθημερινότητας με τρόπους που δεν εξαντλούνται στη χαρά και το παιχνίδι;

Το ξενοδοχείο των ξένων παρουσίασε μία έκθεση πορτραίτων δημάρχων της Θεσσαλονίκης και μια προβολή slides με θέμα "καθημερινότητα και γιορτή".

δήμαρχοι

"η διαφάνεια ως στοιχείο της εικόνας είναι το αντίθετο των pixels"

Τα pixels και η εμφάνιση των πορτραίτων σε ένα παγκάκι δηλώνουν υποβιβασμό του νοήματος, ορατότητα των πάντων. Δε μένει κανένα μυστικό, κανένα βάθος, καμία αλήθεια. Όλα είναι εκεί, φανερά στην κενότητά τους και στην έλλειψη καινότητας. Όλα ίδια και απαράλλαχτα, σαν η ιστορία να μην έχει περάσει. Επτά δήμαρχοι της Θεσσαλονίκης, παρουσιασμένοι σε μια υπαίθρια σκηνή, ευπρόσιτοι στον καθένα και με μια συγκεκριμένη τιμή. Λαϊκό θέαμα με τη λάμπα και το μπερντέ, όπως πρέπει. Οι παππούδες να περνούν και να θυμούνται, οι νεότεροι να γελούν και να μην αναγνωρίζουν. Η αποξένωση από τους τοπικούς "άρχοντες" ήταν εκεί, σ΄ αυτά τα pixels. Τόσο έντονα, τόσο έντονα.

εικόνες και λέξεις

Οι εικόνες και οι λέξεις εναλλάσσονταν ανάλογα με τις αυξομειώσεις της ταχύτητας και της χαράς κάθε φορά που τις έβλεπες να πέφτουν στο πανί. Ικανοποίηση και η πτώση όταν η μουσική άλλαξε, οι διαφωνίες για το πού το πάμε και τι κάνουμε με όλα αυτά, άλλαξαν. Και η καταγραφή των εικόνων που γινόταν για δεύτερη φορά εικόνες, ξαναέμπαιναν στο φακό από τον οποίο έβγαιναν. Καλύτερο ή χειρότερο; Πάντως πολύ διαφορετικό και αυτό ξεχάστηκε. Ξεχάστηκε η καταγραφή που είχε σκοπό να διαρκέσει, όχι όμως και η στιγμή. Η μνήμη αποδείχτηκε πολύ πιο αξιόπιστη. Και η εικόνα. Η χαρά τού να ανακαλύπτεις κάθε φορά κάτι. Ο Φρίντριχ με τον άνθρωπο που αντί για το κοινό κοιτούσε την πλατεία. Ο Τέρνερ με τα τοπία του μέσα στον αστικό ιστό. Και το συντριβάνι να αλλάζει χρώματα και να γεμίζει μπουρμπουλήθρες. Το skip έκανε πολλά πράγματα για εμάς εκείνη την ημέρα.

εδώ, έστω μόνο λέξεις

Η προβολή των slides με θέμα "καθημερινότητα και γιορτή" περιλάμβανε 14 εικαστικά έργα και 22 αποσπάσματα - λευκά γράμματα πάνω στη μαύρη σελίδα:

Η επαναληπτικότητα, η έλλειψη νοήματος, ο χαμένος χρόνος κυριαρχούν στην εργασία, καταλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας. Το παράδοξο είναι ότι αντιμετωπίζονται σαν ατομικά προβλήματα.
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Kαλόγερος δίπλα στη θάλασσα]

Το καθημερινό κυριαρχείται από την τυφλότητα του βιώματος. Τα μονοπάτια των δυνατοτήτων μοιάζουν κλειστά. Τίποτα δεν είναι όπως θα μπορούσε.
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Mοναχικό δέντρο]

Η πόλη
Βρωμάει και υπνωτίζει
Οχυρώνεται και περιθωριοποιεί
Ορίζει ζώνες ισχύος - επιρροής
Η πόλη κηρύσσει τον πόλεμο.
[Πωλ Σεζάν
H Λίμνη του Aνεσί]

Οι άνθρωποι δεν ζουν ορθά ή λανθασμένα, αλλά με έναν τρόπο που τους διαφεύγει.
(Γκυ Ντεμπόρ)

Στη λεία επιφάνεια του καθημερινού η μνήμη γλιστράει και χάνεται.
[Kλωντ Mονέ
Φθινόπωρο στην Aργκεντέιγ]

Μας εξαπατούν οι επιθυμίες μας, μας λείπει ο χρόνος, ο θάνατος γελάει με τις έγνοιες μας.
(Λεονάρντο ντα Βίντσι)
[Γιόχαν Kρίστιαν Kλάουζεν Nταλ
Σπουδή Συννέφων]

Μια επανάσταση αρχίζει όταν οι άνθρωποι δεν αντέχουν την καθημερινότητα. Μόνο τότε.
Όσο μπορούν να ζουν το καθημερινό οι παλιές σχέσεις αναπαράγονται.
(Ανρύ Λεφέβρ)
[Έμιλ Nόλντε
Tροπικός ήλιος]

Πορεύομαι στις επιλογές, τις αποφάσεις, τις προσωπικές και καθημερινές ευθύνες
μαζί με κείνους που ψάχνουν το βορειοδυτικό πέρασμα για το Αλλού,
χωρίς ν' αποκαρδιώνονται από τις διαδοχικές αποτυχίες και ήττες.
(Ρενάτο Κούρτσιο)
[Kαρλ Pότμαν
Δήλος]

Να ορίσουμε το χρόνο μέσα από τη συλλογική δράση,
μέσα από την ανταλλαγή που θα κορυφωθεί στην
πράξη της γιορτής.

Σάββατο βράδυ στην πόλη.
Η λάμψη στα μάτια είναι η τελεσίδικη
-αλλά ανεκτέλεστη ακόμα- καταδίκη της
> μισθωτής εργασίας.
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Oρεινό τοπίο με ποτάμι το βράδυ]

Από την επιβίωση της αφηρημένης εργασίας
μέχρι τη βίωση της συγκεκριμένης γιορτής
η διαδρομή
καθρεφτίζει τις στιγμές.
[Kαρλ Mπλέχεν
Bράχοι Kιμωλίας στο Rugen]

Η χαρά της καταστροφής είναι η χαρά της δημιουργίας.
(Μιχαήλ Μπακούνιν)

Ξέρει άραγε το μυστικό ν' αλλάξει τη ζωή;
(...) να ξαναβρώ το κλειδί της αρχαίας γιορτής.
Το χάρισμα είν' αυτό το κλειδί.
(Αρθούρος Ρεμπώ)
[Άρνολντ Mπέκλιν
Tο Nησί των νεκρών (3)]

Ας εργαστούμε για τη γιορτή όσο σκληρά μπορούμε ν' αγαπήσουμε.
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Θάλασσα από πάγο]

Το καρναβάλι του μέλλοντος
Οι ανατροπές του σήμερα.
[Kαρλ Γκούσταβ Kάρους
Eσπερινά σύννεφα πάνω από την οροσειρά Riesen]

Υπάρχουν στιγμές πυράκανθοι που ανοίγουν
Τα βήματά μας αιωνίως χορεύοντας

Δυναμώστε ελεύθερα την ένταση του χρόνου.
[Bενσάν βαν Γκόχ
Pοδακινιές στο Kρώ]

Κάτω απ' το πεζοδρόμιο χαμογελάει η παραλία.

Στην κορυφή της αντίληψης η δημιουργία του επιθυμητού.

Όλη η ξηρά θα ξαναγίνει θάλασσα.
(Τάσος Χατζητάτσης)
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Kαλόγερος δίπλα στη θάλασσα]

Αίνιγμα είναι ό,τι καθαρό αναβλύζει.
(Φρίντριχ Χαίλντερλιν)

Η γιορτή είναι ο ανοιχτός ορίζοντας των επιθυμιών μας.
Η προετοιμασία τελειώνει στη γύμνια.
[Kάσπαρ Nτάβιντ Φρίντριχ
Oρεινό τοπίο με ποτάμι το πρωί]

σαν επίλογος

Η εκτεταμένη χρήση αποσπασμάτων στο λόγο του ξενοδοχείου απαιτεί ίσως κάποιες διευκρινίσεις, αφού δεν πρόκειται για ζήτημα στυλ, αλλά ουσίας.

Συχνά τα θραύσματα είναι ο τρόπος που έχουν τα θαύματα -οι εκρήξεις ζωής που βιώνονται σαν καλοκαίρι- να γίνονται ρήσεις. Κάποτε είναι ο τρόπος να μιλά η αβεβαιότητα. Η αβεβαιότητα όμως αυτή -για τη δική μας λέω, κι ας μη νομίσει κανείς ότι δεν γνωρίζουμε καλά τι και πώς μας πληγώνει- είναι ταυτόχρονα αδυναμία και δύναμη. Αφού μας ξεβολεύει από τη σιγουριά παλιών απαντήσεων και οδηγεί στη συνειδητή αναζήτηση μιας νέας γλώσσας, μιας πολιτικοποίησης της καθημερινής ζωής που υπερβαίνει τη διαχωρισμένη πολιτική. Σ' αυτή την προσπάθεια αναγνωρίζουμε αστερισμούς "προγόνων" μας και οικειοποιούμαστε αποσπάσματα, μες στα οποία λάμπουν η αγωνία και ο πλούτος των επιθυμιών, η απελευθερωτική συνείδηση του χρόνου, οι δύσκολοι δρόμοι της συλλογικής μεταμόρφωσης της καθημερινότητας.

Εξάλλου, το θέμα της συγκεκριμένης προβολής υπαγόρευσε και το ύφος της. Αν υπάρχει σήμερα ένας τόπος όπου τέμνονται η καθημερινότητα και η γιορτή, αυτός δεν μπορεί παρά να εκφραστεί αποσπασματικά. Κι ακόμη: Το απόσπασμα δείχνει την παρέμβαση του θανάτου στο έργο. Καταστρέφοντάς το του αφαιρεί το στίγμα της φαινομενικότητας, είπε ο Adorno.