Ξενοδοχείο των ξένων

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΤΟΠΟΙ ΓΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

Στην άκρη της "σκάλας" στην Περαία. Η "σκάλα" δεν είναι παρά ένας τσιμεντένιος διάδρομος που εισχωρεί με κατεύθυνση βορειοδυτική στη θάλασσα. Όταν την περπατάς γίνεται βέλος. Μέχρι να φτάσεις, ακούς μονάχα τον ήχο των κυμάτων, ανοίγει απάνω σου ο θόλος του ουρανού, νιώθεις να βαδίζεις πάνω στα νερά και, μάλιστα, ακριβώς επειδή είσαι άνθρωπος. Δεν προφέρεται μολυσμένη η θάλασσα. για σένα, μια στιγμή, υπάρχει μόνο ο κόσμος κι η ελευθερία περήφανη του χρόνου των ανθρώπων. Άμα είναι μέρα, βλέπεις την πόλη σου ν' ασπρίζει στο βάθος πέρα δεξιά, κι αριστερά την έξοδο στο πέλαγος. Κι αν έχει πέσει η νύχτα, πράγμα συχνά απαραίτητο για τέτοιες συναντήσεις, η "σκάλα" σβήνει ανεβαίνοντας μέχρι τον ορίζοντα, τόσο που δύσκολα διακρίνεις αν σε περιμένει κανείς στην άκρη. Η θάλασσα σαν προσμονή αυξάνεται εντός σου.

Σαν επιστρέφεις όμως, είν' ανάγκη να γυρίζεις διπλός. Το βέλος τώρα δείχνει αντίθετα, τη μάταιη φαντασμαγορία της ακτής παγίδα για παιδιά, κι όλα τα φώτα της πραγματικότητας σε σημαδεύουν σα φθαρμένα δευτερόλεπτα, πλησιάζουν - απειλητικά, αν δε σού 'μαθε ο δρόμος τι θα πει αγάπη.

Στην οδό Αγάπης: ένα θλιβερό αδιέξοδο στενό στο κέντρο του λαβύρινθου της πόλης. Ένα μικρό ποτάμι τη σκίζει στα δυο: στη μια πλευρά μία σχολή χορού, στην άλλη μια εκκλησία. (Προϋπόθεση μιας ψυχωφέλιμης συνάντησης αποτελεί, βέβαια, η καταρχήν αναγνώριση εκ μέρους σας της οδυνηρής διάσπασης σώματος και πνεύματος, όπως αποτυπώνεται στο εν λόγω πεδίο, διάσπαση η οποία τονίζεται από την ενότητα των διαχωρισμένων εξουσιών - εν προκειμένω μιας πνευματικής εξουσίας και της χαρούμενης μετατροπής του σώματος σε εμπόρευμα-φετίχ.)

Καθώς, για να φθάσετε στην οδό Αγάπης, είστε αναγκασμένοι να διασχίσετε τον κάθετο προς αυτήν δρόμο, αφιερωμένο εις ανάμνησιν πολεμικών κατορθωμάτων, δεν είναι άσκοπο να αναρωτηθείτε αν πατήρ πάντων πόλεμος, γεγονός που ίσως σας οδηγήσει σε δεύτερες σκέψεις για το ποτάμι κ.λπ. - γι' αυτό έχει επιπλέον σημασία να είστε στη συνάντηση ωραίοι, δηλαδή στην ώρα σας.

Σ' ένα παγκάκι της πλατείας Άθωνος, προετοιμάζοντας τη συνάντηση, είναι γραμμένο με καίρια πίκρα απαραίτητη ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ. παραδίπλα ονόματα, ημερομηνίες, L.F.E., εφηβικά για πάντα, που ξέρεις πως θα σκορπίσουν στην πρώτη μπόρα κι όμως, πάλι, μοιάζουν να είναι οι κρυφοί οδοδείκτες που σε φέραν μέχρι εδώ.

Η πλατεία είναι κυκλική, με επτά ομόκεντρους κύκλους και στη μέση μια λυπημένη λιγνή μανόλια, δέντρο της γνώσης και της άρνησης. Μόνη αυτή, ανάλαφρα σηκώνει την πλατεία και την κρατά μετέωρη, πάνω απ' τον βάλτο μιας σακατεμένης μνήμης, όλο παράγκες, λαμαρίνες, καθημερινές δοσοληψίες με δαγκωμένα κέρματα, σα γραφική αναπαράσταση της στέρησης. Αυτή και ο ελάχιστος αέρας των φύλλων της, χρησμοδοτώντας θραύσματα μέλλοντος χρόνου, συγκρατούν μετατοπισμένο το σκηνικό να μην καταρρεύσει. Ανοίγουν στην επικείμενη συνάντηση.

Στέκομαι μόνος κι ακουμπώ στο συντριβάνι. πετούνε λάβα και δροσιά τα εφτά του μάτια. Τριγύρω στα στενά κόσμος πολύς συγκεντρωμένος, τρώνε, πίνουν, πασχίζουν μιαν αμήχανη κοινωνικότητα, ξεχνούν. Δε φανερώνεται κανείς. Άδεια η πλατεία. Και πιάνοντας να συλλογιστώ πόσοι οι δίκαιοι και συνειδητοί της θνητότητας που την αξιώνονται, επαίξανε τα μάτια μου στα χέρια μου οπού ήτανε απιθωμένα στο φιλιατρό. Κι εχαμογέλασα, ότι εστάθη ο χρόνος κάθετος και πλήρης, κι ήτανε ώρα -όπως έπρεπε στον τόπο- να δώσω ονόματα.

Κι όπως δεν υπάρχει ούτε μια πινακίδα με τ' όνομα της πλατείας, και τ' όνομα που την αποκαλούν δηλώνει μια κίβδηλη και δούλα έννοια του χρόνου, την μετονομάζω Πλατεία του Κήπου Ίσως - κι έτσι μπορώ να περιμένω.