Στα τέλη του 20 αιώνα και κάπου ανάμεσα στη χρεοκοπία του κοινωνικού κράτους και στην κυριαρχία του ιδιωτικού τομέα εμφανίζονται οι MKO ως μη κερδοσκοπικοί παροχείς υπηρεσιών με κίνητρα οικολογικές, ανθρωπιστικές και καταναλωτικές ανησυχίες ή ως διανομείς εξειδικευμένων πληροφοριών μέσω του δικτύου. Η δράση και ο λόγος των ΜΚΟ ασκεί συνήθως κριτίκη στις μεγάλες πολυεθνικές και αντιτίθεται στους μεγάλους οικονομικούς οργανισμούς (ΠΟΕ, ΔΝΤ κτλ) για παράδειγμα: τουλάχιστον 1500 απ αυτές υπέγραψαν το κάλεσμα της διαδήλωσης στο Σιατλ και πολλές συμμετείχαν στην πράγα και στην συνδιάσκεψη της Χάγης. Ως εδώ πάμε καλά αλλά το γεγονός ότι προβάλονται σημαντικά από τα μέσα, και οι ίδιοι οι εχθροί τους ζητούν και παίρνουν την αρωγή τους κάπου μας βρωμάει. Ήδη 70 ειδικοί των ΜΚΟ απ αυτούς που το 1994 κατάγγειλαν την παγκόσμια τράπεζα με το σύνθημα 50 χρόνια παγκόσμια τράπεζα είναι αρκετά δουλεύουν πια προς οφελός της, ηγετικά στελέχη της WWF σχετίζονται με κάποιες από τις πιο βρώμικες επιχειρήσεις του πλανήτη (Monsato ,Exxon ,Union Carbide) ενώ πολλές προς ανεύρεση οικοκνομικών πόρων επενδύουν σε εταιρίες όπως η General Motors και Dow Chemikal. Στη μικρή μας (αγ)ελλαδίτσα ο πρώην πρόεδρος του εδώ παραρτήματος της GRRENPEACE είναι σήμερα υφυπουργός περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ. Τη στιγμή που μιλάμε μόνο στην ΕΕ υπάρχουν περίπου 1.000.000 και αυτές που δραστηριοποιούνται διεθνώς 26.000.
Όσον αναφορά τον τρόπο λειτουργίας τους οι αποφάσεις και η πολιτική τους χαράσσεται από κάποιον ηγετικό πυρήνα και ο ρόλος των μελών βρίσκεται απλά στο πληρώνουν τις συνδρομές και να συνυπογράφουν τις καμπάνιες που έχουν προαποφασιστεί. Για το ζήτημα της συνδιαμόρφωσης των αποφάσεων, της ιεραρχίας, της πολιτικής αναζήτησης και προβληματισμού ούτε λόγος βέβαια να γίνεται. Οι ΜΚΟ δεν θέτουν ποτέ ζητήματα εξουσίας και συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος αλλά πάντα μεταρρυθμίσεων. Προσφέρουν εύκολα και απλά την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στα κοινά -με το ανάλογο αντίτιμο βέβαια- χωρίς να απαιτούν κανένα ρίσκο και καμία αντιπαράθεση εξαγοράζοντας με μία συνδρομή και μια υπογραφή την αποενοχοποίηση των προνομιούχων του ανεπτυγμένου κόσμου από τα δεινά των υποτιμημένων, των μειονοτικών και του περιβάλλοντος. Η συναινετική διαδικασία σε όλο της το μεγαλείο. Για το τέλος, δανειζόμαστε από την τρίτη γενιά (τ.31):
Το καινούργιο αυτό είδος κοινωνικού ελέγχου θεωρείται εμμέσως ο μη κυβερνητικός συνεταίρος των κυβερνήσεων στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό. Σαν φυτώρια εξειδικευμένων στελεχών, σαν μελετητές και παροχής λύσεων σε ορισμένα προβλήματα, σαν σκιώδη υπουργεία εξωτερικής πολιτικής, ή απλά σαν παραγωγοί ιδεολογίας οι ΜΚΟ συμμετέχουν ήδη στην ομαλή μεταρύθμιση τόσο του καπιταλισμού όσο και του κράτους.
Τα ηγετικά στελέχη των εργολάβων της οικολογικής ευαισθησίας αποφάσισαν την αποχώρηση από τις διαμαρτυρίες ενάντια στη συνδιάσκεψη, απουσία δημοσιότητας. Έτσι το ζήτημα του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος από την οικονομία υποβιβάζεται σε ένα κυνήγι εντυπώσεων όπου το μέσο δηλαδή η δημοσιότητα καθίσταται σημα ντι κότερο από το περιεχόμενο και το λόγο της αντίστασης. Συνακόλουθα η αντίσταση αποκόβεται από το τη φυσική της ροή, από τους ανθρώπους που θα τη γεννήσουν. Ανίτθετα καποιοι άλλοι άνθρωποι πραγματοποίησαν πορεία προς το συνεδριακό κέντρο στη Χάγη αψιφώντας την αστυνομοκρατία με μόνο κίνητρο την επιτακτική ανάγκη να αντιταχθούν στους παρανοικούς σχεδιασμούς των απανταχού ελίτ.