Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων συνεχίζει την
καταστροφή της γειτονιάς και της κοινότητας που χαρακτηρίζει τις μητροπόλεις.
Οδικοί άξονες, εμπορικά κέντρα, επιχειρησιακά πάρκα, όλα τους προστίθενται
στην αποσύνθεση της κοινότητας και την ισοπέδωση των τοπικών κοινωνιών.
Κάθε μέρος γίνεται ίδιο με κάθε άλλο μέρος. Η κοινότητα γίνεται εμπόρευμα,
υπολογισμένο και κάτω από συνεχή επιτήρηση. Ο πόθος για κοινότητα στρέφεται
αλλού, περνάει μέσα από το θέαμα και μας πουλιέται ως αναπαράσταση. Λαμπεροί
«πεζόδρομοι» και «πλατείες» προσπαθούν να μιμηθούν τους χώρους που καταστρέφουν
το τσιμέντο και ο καπιταλισμός, σε στυλ τηλεοπτικής σαπουνόπερας. Σ' αυτό
το σκηνικό, ο πραγματικός δρόμος μένει στείρος. Ένας χώρος απ' όπου απλά
περνάς αλλά δεν βρίσκεσαι. Ένας χώρος που υπάρχει μόνο ως βοήθημα σε κάτι
άλλο - σε μια βιτρίνα, ένα βενζινάδικο, έναν τιμοκατάλογο.
Να πάρουμε πίσω τους δρόμους σημαίνει να υπερασπιστούμε
την κοινή ζωή. Να γκρεμίσουμε τα φράγματα της απομόνωσης που υψώνουν οι
διαχωριστικές γραμμές, η επιτήρηση, η μανία για το κέρδος. Αυτή η γιορτή
αποτελεί μια έκρηξη του καταπιεσμένου δυναμικού μας, μια γιορτή της διαφορετικότητας,
μια σύνθεση φωνών αλληλεγγύης. |
 |
 |
Reclaim the Streets
Οι μεγάλες στιγμές της επαναστατικής ιστορίας υπήρξαν όλες τεράστια
λαϊκά πανηγύρια - η άλωση της Βαστίλλης, η Κομμούνα του Παρισιού, οι εξεγέρσεις
του 1848, οι επαναστάσεις του 1917-18, ο Μάης του '68 στο Παρίσι.
Οι λαϊκές γιορτές πάντα θεωρήθηκαν από τις αρχές ως πρόβλημα: είτε
τις απαγόρευσαν, είτε τις ανέχθηκαν, είτε προσπάθησαν να τις θεσμοθετήσουν.
Γιατί όμως οι αρχές φοβούνται την ελεύθερη |