Αυτή η διευθέτηση των χώρων διαχωρίζει το χρόνο μας, τη ζωή μας, μας τεμαχίζει σε κομμάτια. Μας επιβάλλει μια πειθαρχία, μια κρυφή επιτήρηση, καθοδηγώντας τη μετάλλαξή μας σε παθητικούς καταναλωτές, έτσι ώστε ποτέ να μην αντιληφθούμε ότι η δουλειά, η επικοινωνία, η πολιτιστική δημιουργία, η διασκέδαση, η προσωπική ζωή μπορούν και πρέπει να συνθέτουν ένα ενιαίο πράγμα: μία ενοποιημένη ζωή βασισμένη στο κοινωνικό οικοδόμημα της κοινότητας.
Περπατάμε στους δρόμους, περνάμε απ' τις πλατείες και τα πάρκα βιαστικοί, σκυφτοί, απλά περαστικοί, χωρίς ποτέ να τα νιώθουμε οικεία, δικά μας.
Κι όμως οι δημόσιοι χώροι είναι ολονών μας, ανήκουν σ' εμάς. Και αποτελούν χώρους όπου μπορούμε να επικοινωνούμε και να εκφραζόμαστε χωρίς να χρειάζεται να πληρώνουμε ή να είματε ντυμένοι «κάπως», έξω από τα πρότυπα και τα καλούπια που άλλοι έχουν φτιάξει για τη διασκέδαση και την επικοινωνία μας, τα καλούπια που πολλές φορές δεν μας ταιριάζουν και δεν μας εκφράζουν.
