Σελίδα 7
ΠΟΛΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΗΣ
Ζούμε στην εποχή της πειθαρχημένης , μη αμφισβητήσιμης
καθημερινότητας. Καθημερινότητας αδιάκοπης κατανάλωσης.
Kαθημερινότητας που δε μας διαχωρίζει απλώς, που δεν προάγει
μόνο την απομόνωση και την εξατομίκευση αλλά είναι δύναμη εξαπάτησης.
Μαθαίνουμε ότι η μοναδική και « κανονική » κατάσταση του
ανθρώπου είναι ο ευδαιμονισμός , η επιδίωξη του κέρδους .
Είσαι ότι κερδίζεις και ότι καταναλώνεις . Εξάλλου ότι σου συμβαίνει
βαραίνει μόνο εσένα!
Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε υπήκοοι μιας
πραγματικότητας που δεν την μοιραζόμαστε. Θεωρούμε την επικοινωνία
ανταλλακτική άξια.
Εξάλλου έχουν δημιουργηθεί και οι αντίστοιχοι
κώδικες καθώς και οι τόποι και τρόποι ψευδοεπικοινωνιας .Οι καθημερινές
σχέσεις
του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τους άλλους κατέληξαν να
κυβερνιούνται από το σύστημα των εμπορικών συναλλαγών .
Η κοινωνικότητα έγινε εμπόρευμα . Από την «ταπεινή» ευχαρίστηση
μιας βόλτας με αυτοκίνητο που υπολογίζεται με τα χιλιόμετρα,
την ταχύτητα και την κατανάλωση βενζίνης , μέχρι τους ρυθμούς
με τους οποίους οι οικονομικές απαιτήσεις ιδιοποιούνται τα αισθήματα,
τα πάθη
και τις ανάγκες πληρώνοντας μετρητοίς το ψεύτισμα τους στο μονόδρομο
των ιδιωτικών χώρων. Έχουμε επομένως συνηθίσει να μην αμφιβάλουμε
για την επικοινωνία μας με άλλους ανθρώπους . Νιώθουμε ασφαλισμένοι
μέσα στα όρια της ψευδοεπικοινωνιας . Θεωρούμε τη ζωή αυτονόητη και
προδιαγεγραμμένη.
«Τηλεκατευθυνόμενοι» τύποι αντλούμε τα κίνητρα
μας από του άλλους , είμαστε σε θέση να ανταποκρινόμαστε και όχι να επιλέγουμε
, σκλάβοι της
«κοινής γνώμης».
Ήδη έχουμε διαχωρίσει το χρόνο, σε χρόνο καταναγκασμού
- εργασίας και σε «ελεύθερο» χρόνο. Η ψευδο-επικοινωνία ανάγκασε τον καθένα
μας
να γίνει αστυνόμος των ίδιων του των συναναστροφών. Η επικοινωνία προκύπτει
κατακερματισμένη ανάλογα με τον χώρο συνεύρεσης των ανθρώπων.
Η εξουσία μέσω της πολεοδομίας έχει μοιράσει
την επιβίωση σε δυο τεμάχια, ένα ιδιωτικό και ένα δημόσιο. Η πόλη, αφού
συνένωσε τους εργαζόμενους πρέπει να τους ελεγξει. Δεν είναι πλέον το προνομιούχο
μέρος της άρχουσας εξουσιαστικής τάξης, δεν περιορίζεται στην εντός των
τοίχων πόλη . Αλλά έχει μετατραπεί σε μια έρημο από τσιμέντο η οποία επιβάλλεται
ως το φυσιολογικό μη αμφισβητήσιμο περιβάλλον ύπαρξης του ανθρώπου. Κυριαρχία
της εξατομίκευσης, ο άνθρωπος διαχωρισμένος από το υπόλοιπο κοινωνικό περιβάλλον
ζει απομονωμένος είτε μέσα στα διαμερίσματα-κλούβια είτε μέσα στην μοναχική
αλλοτρίωση της κατανάλωσης και των συνηθειών της.
Δουλεύουμε στη μια άκρη της πόλης με ανθρώπους που
δεν είναι φίλοι μας και ζούμε στην άλλη άκρη της πόλης χωρίς να ξέρουμε
τους γείτονες μας.
Ωστόσο η γενική τάση της απομόνωσης που είναι η
πραγματικότητα της πολεοδομίας πρέπει να περιλαμβάνει και μια ελεγχόμενη
επανενσωματωση
των κατοίκων σύμφωνα με τις απαιτήσεις της εργασίας και της κατανάλωσης.
Η ενσωμάτωση στο σύστημα , απαιτεί την επανάκτηση των απομονωμένων ατόμων
σαν άτομα από κοινού απομονωμένα .
Επιβολή της δικτατορίας του ιδιωτικού αυτοκινήτου.
Το αυτοκίνητο , ένα κουτί , μεταφέρει μοναχικούς ανθρώπους απ'το κουτί
όπου κοιμούνται
στο κουτί όπου δουλεύουν , κι ύστερα τους ξαναφέρνει στο κουτί όπου
κοιμούνται Περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας πεθαίνοντας στα κινητά
στρατόπεδα συγκέντρωσης που λέγονται αυτοκινητόδρομοι . Η πόλη ενοποίησε
το χώρο ώστε όλο και περισσότερα εμπορεύματα να κυκλοφορούν, με
αυξανόμενα μεταφορικά μέσα . Η ίδια η ανθρώπινη κυκλοφορία θεωρείται
κατανάλωση , υποπροϊόντης κυκλοφορίας εμπορευμάτων , υποβιβάζεται στην
ευχαρίστηση να επισκέπτεσαι αυτό που είναι κοινότοπο. Η αυτονομία των γειτονιών
καταστρέφεται και στη θέση της δημιουργούνται οι ναοί της αχαλίνωτης κατανάλωσης.Γιγαντιαία
super market , εμπορικά κέντρα , multiplex cinemas, τεράστια κέντρα διασκέδασης
προκαλούν μια μερική ανασύσταση της συνάθροισης των ανθρώπων και στη συνέχεια
χάνονται μέσα στη φυγόκεντρη κίνηση που τα απορρίπτει στη περιφέρεια των
πόλεων . Η πολεοδομία αφού κατέστρεψε τις πόλεις , διέλυσε τις γειτονιές
, κατάργησε και ποινικοποιησε το δρόμο ως χώρο επαφής ανασυνθέτει τώρα
μια ψευδό-ύπαιθρο (πλατείες ,πάρκα) στο εσωτερικό της, τεχνητή μεταφορά
του εξωαστικού περιβάλλοντος -υπαίθρου στο εσωτερικό της πόλης. Έτσι χάνονται
τόσο οι φυσικές σχέσεις της πραγματικής υπαίθρου όσο και οι κοινωνικές
σχέσεις της πόλης . Οι δημόσιοι χώροι αναμορφώνονται μετατρέπονται σε βιτρίνες
μουσεία , εξυπηρετούν το θέαμα και όχι την αυθόρμητη συνεύρεση των ανθρώπων
. Γίνονται εμπόρευμα , αποκτούν κάγκελα , φύλακες , μεταμορφώνονται σε
επιχειρησιακά «πάρκα» , σε πλαστικούς παιδότοπους . Μόνο ως τουρίστας μπορείς
να βρίσκεσαι στους δημόσιους χώρους . (βλ λαδάδικα, πρ κορομιλα, καφέ Ντορε,
πάρκα στη παραλία , πλατεία Αριστοτέλους ,τώρα η Ναβαρίνου, σε λίγο η πλατειά
δικαστηρίων )
Η πόλη έγινε ξένη ,εχθρική γεμάτη με τοίχους
, κλειδωμένες πόρτες και ταμπέλες που λένε ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Μεταμορφώθηκε
σε πυλωτή για τα αυτοκίνητα και τις διαφημιστικές εταιρείες .
Έχουν φτιαχτεί οι δρόμοι για το κέρδος και όχι για
τους ανθρώπους ;
Η « ΠΟΛΗ-ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ-ΘΕΑΜΑ » είναι δεδομένη ;
Πώς θα μπορούσε να κρατηθεί η χαρά σε ένα τόσο υπολογισμένο
και υπολογίσιμο χωροχρόνο ;