| κι από μικρή δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο πηγαίναμε βόλτα καλά και σώνει στον πεζόδρομο, πάνω κάτω, κάτω πάνω, το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο, δηλαδή χάθηκαν τα ενδιαφέροντα μέρη, πάμε στο παζάρι έλεγα, τι να κάνουμε εκεί πέρα, εκεί έχει πολύ κόσμο, όλοι ψωνίζουν και φωνάζουν, καλά πάμε στον Προφητηλία, εκεί δεν πάει κανένας, έχει αυτοκίνητα, μα τι ανάποδο πλάσμα, να μη θέλει να πάει στον πεζόδρομο, από τότε τους μίσησα τους πεζόδρομους, όχι για κάνα άλλο λόγο, αλλά γιατί ΜΟΝΟ εκεί μπορούσα να κάνω βόλτα, σαν ενυδρείο μες στην πόλη ένα πράμα, κι εμείς τα ψαράκια να κάνουμε κύκλους και να χάσκουμε, κι όταν ήρθα στη μεγάλη πόλη ήταν χειρότερα τα πράγματα, γιατί εδώ έχει όντως αυτοκίνητα και όντως μόνο στους πεζόδρομους μπορείς να κάνεις βόλτα, καλά, είναι και η αγορά, αλλά αυτή δεν μετράει, βιτρίνες απ' τη μία, κάγκελα απ' την άλλη, μη τυχόν και το σκάσεις, καινούργια πλακάκια να ταιριάζουν με τις βιτρίνες, χαριτωμένα δεντράκια να κάνουν σκιά, αλλά να μην κρύβουν τις βιτρίνες, βιτρίνες, βιτρίνες, δεν αντέχω πια τόσες βιτρίνες, καλύτερα οι πεζόδρομοι, κι οι πλατείες κι οι διαβάσεις, κι όλα αυτά τα μικρά πράγματα που κάνουν έναν πεζό ευτυχισμένο, δε βαριέσαι, ας γίνω κι εγώ ευτυχισμένη, και περνάω απ' τη διάβαση για να πάρω σταφύλια, κι η μανάβισσα με λέει γιαβρί της, και γελάω, και γελάω γιατί παραδίπλα οι μαγαζάτορες βγάλαν καρέκλες και πίνουν καφέ στο πεζοδρόμιο, κι οι βιτρίνες χάνουν κάτι από την απειλητική τους λάμψη, και τελικά λάθος μάς τα λέγαν στο σχολείο, ξέρετε αυτή η ιστορία ότι στην πόλη οι στέγες των ανθρώπων είναι κοντά αλλά οι καρδιές τους μακριά, ένα στοίχημα είναι η πόλη, κι ο χρόνος που μας λείπει, κι οι αποστάσεις που μας ξεγελούν, και τα κτίρια που μας καταπίνουν, ένα στοίχημα που μόνο να το κερδίσουμε μπορούμε, να φέρουμε την πόλη στα μέτρα μας, να αλλοιώσουμε τις προκαθορισμένες χρήσεις, να κάνουμε πράγματα εκεί που δεν έχουμε μάθει να τα κάνουμε, άσε που τώρα τελευταία βρήκαμε μια άκρη, για να ανακαλύψουμε την κρυμμένη πόλη, την πόλη πίσω απ΄ τον καθρέφτη της βιτρίνας, και βγαίνουμε στους δρόμους, στις πλατείες και τα πάρκα, με μουσικές, πατίνια και ομπρέλες, και παίζουμε στα λεωφορεία, και χορεύουμε στους δρόμους, και μιλάμε με αγνώστους, και οι άγνωστοι μας μιλάνε, και περπατάμε με τα χέρια, ε καλά, υπερβάλλω |