| Πολλά έχουν ειπωθεί για το αυτοκίνητο, τις
μυθολογίες που σέρνει πίσω του, τους συμβολισμούς που εκφράζει, τα πολιτισμικά
μοντέλα που προωθεί. Το κείμενο αυτό δεν επιδιώκει να επαναλάβει αναλύσεις
που έχουν γίνει τα τελευταία 30 χρόνια, εύστοχα και διεξοδικά, με όρους
οικονομικούς, ταξικούς, οικολογικούς, κοινωνικούς, μεταφυσικούς, πολεοδομικούς,
γαστριμαργικούς και πολιτισμικούς. Το κείμενο αυτό, έχοντας επίγνωση της
μερικότητάς του, επιχειρεί -στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό- να φωτίσει
το ζήτημα από μία άλλη πλευρά, δίνοντας έμφαση στον τρόπο με τον οποίο
η χρήση του αυτοκινήτου επηρεάζει και διαμορφώνει συνειδήσεις και συμπεριφορές
μέσα από την καθημερινότητα που επιβάλλει.
Η μαζική χρήση του αυτοκινήτου ως κατεξοχήν μέσου μεταφοράς μέσα στην πόλη, είχε ως απότοκο (για λόγους πρόληψης ατυχημάτων και με σκοπό να κυκλοφορούν καλύτερα άνθρωποι και εμπορεύματα) τη θέσπιση ενός συνόλου κανόνων: Κανόνων που ρυθμίζουν την κυκλοφορία και καθορίζουν τους όρους με τους οποίους αυτή διεξάγεται, αφορώντας συγχρόνως οδηγούς και πεζούς. |
 |
 |
 |
Στο όνομα, λοιπόν, της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας, τίθενται σε εφαρμογή πολυάριθμοι κανονισμοί που επεμβαίνουν στο δρόμο και τον οργανώνουν, σύμφωνα με συγκεκριμένες επιταγές του κεφαλαίου και της εξουσίας, ενώ ταυτόχρονα καθορίζουν τη συμπεριφορά των ατόμων κατά τη μετακίνησή τους. Έτσι, η στάθμευση των οχημάτων είναι ελεγχόμενη, οι δρόμοι κατατέμνονται σε λωρίδες κυκλοφορίας και επιβάλλεται ένας ολόκληρος κώδικας οδικής σήμανσης που ρυθμίζει κάθε παράμετρο της μετακίνησης. Ομοίως, για τους πεζούς η κυκλοφορία περιορίζεται μόνο στα πεζοδρόμια και η διάσχιση του δρόμου πραγματοποιείται αποκλειστικά από συγκεκριμένα σημεία (διαβάσεις), σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα και με συγκεκριμένη ταχύτητα. Παρόμοια παραδείγματα υπάρχουν άφθονα, αλλά έχει μάλλον ήδη καταστεί πρόδηλο ότι η μετακίνηση στην πόλη υπάγεται σε ένα σύνθετο πλέγμα κανονισμών και ρυθμίσεων που προϋποθέτει και απαιτεί πειθαρχία και υπακοή. |