 |
Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί παρενθετικά ότι οι
νόρμες μιας κοινωνίας δεν ενσταλάζονται μόνο παθητικά στα άτομα, μέσα από
πομπούς του θεάματος. Η νορμοποιημένη συμπεριφορά εσωτερικεύεται και με
ενεργητικό τρόπο, μέσα από την καθημερινότητα και την καθημερινή πρακτική
των ανθρώπων, έτσι όπως αυτή δομείται από το σύστημα. Με άλλα λόγια, η
κουλτούρα της εμπορευματοποίησης, της εξατομίκευσης και της ομογενοποίησης
-διαμέσου της εξατομίκευσης- δεν εισάγονται ενέσιμα στις συνειδήσεις, αλλά
εντυπώνονται στο ίδιο το σώμα, στη θέση και κίνησή του μέσα στο χώρο και
το χρόνο. Μετά από όλα αυτά, είναι μάλλον εύλογο το συμπέρασμα, ότι οι
μικροπειθαρχίες που συνεπάγεται η κίνηση μέσα στην πόλη, αλλοιώνουν τη
σχέση του ατόμου με τον αστικό χώρο στον οποίο ζει.
Πιο συγκεκριμένα, η διαδρομή απογυμνώνεται από κάθε εγγενή αξία και ο αναλισκόμενος χρόνος αντιμετωπίζεται ως χρόνος "νεκρός", χρόνος χωρίς περιεχόμενο με το οποίο θα μπορούσε να συνδιαλλαγεί κανείς δημιουργικά. Ο δρόμος γίνεται μονοσήμαντος και μονοδιάστατος και η λειτουργία του περιορίζεται στην απλή διακομιδή εμπορευμάτων και ανθρώπων. Η τυποποιημένη αυτή χρήση του δρόμου συνεπάγεται τυποποίηση και της ανθρώπινης παρουσίας σε αυτόν τα άτομα διαγράφουν παράλληλες, μοναχικές πορείες χωρίς ποτέ να τέμνονται (να συναντιούνται ουσιαστικά) αλλά και χωρίς ποτέ να παρεκκλίνουν από την προβλεπόμενη και αυστηρά καθορισμένη "ορθή" συμπεριφορά. Η μετακίνηση δεν έχει πλέον χώρο για το απρόοπτο, δεν υπόσχεται νέα ερεθίσματα και βαθιές εμπειρίες, δε γεννά επιθυμίες, καταστάσεις, σχέσεις είναι στείρα και επιφανειακή. |
 |