 |
Άλλωστε η τυποποίηση της μετατόπισης οδηγεί
στην εργαλειοποίηση του ίδιου του ανθρώπινου σώματος, το οποίο αντιμετωπίζεται
μόνο ως πράγμα, ως μέσο μεταφοράς. Επενδύονται, δηλαδή, στο σώμα εξουσίες,
καταναγκασμοί, απαγορεύσεις και υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα να επιβάλλεται
μια σχέση υπακοής-χρησιμότητας ανάμεσα στο σώμα και το "χρήστη" του. Έτσι,
το άτομο μπορεί να περιφέρεται μέσα στους δρόμους, ενώ ταυτόχρονα ο νους
του είναι αλλού, στη δουλειά, το χρηματιστήριο, το μεσημεριανό φαγητό,
το χθεσινό σεξ, το αυριανό ματς. Δεν είναι επομένως περίεργο ότι η επικοινωνία
-που διεξάγεται μόνο ανάμεσα σε ελεύθερα υποκείμενα- δεν πραγματώνεται
ποτέ στο δρόμο, εφόσον οι περαστικοί δεν είναι ουσιαστικά παρόντες ως ολότητες.
Από τη μία, λοιπόν, πειθαρχία και υπακοή, μονοσήμαντη χρήση των δρόμων, τάξη και ομοιομορφία, πραγμοποίηση των ατόμων και των σχέσεων, και από την άλλη, τι; Από την άλλη υπάρχει το πρόταγμα της εκτροπής των δημοσίων χώρων από την προδιαγεγραμμένη λειτουργία τους. Από την άλλη υπάρχει η επιθυμία να επιστραφεί στο χώρο η πολυσημία του, να αποτελέσουν οι δρόμοι το αντικείμενο πολλών εναλλακτικών χρήσεων (και καταχρήσεων), να επαναπροσδιορισθεί η σχέση αλληλεπίδρασης ανάμεσα στον άνθρωπο και τον περιβάλλοντα χώρο. Υπάρχει η φορτική ανάγκη για ανθρώπινη συνάντηση και επαφή μέσα στους δημόσιους χώρους, χωρίς προαποφασισμένα δεσμευτικά όρια και κανονισμούς, αλλά με μόνο γνώμονα τον αυθορμητισμό και τη δυναμική που μόνο οι ανθρώπινες σχέσεις κρύβουν. Από την άλλη υπάρχει το συνολικό όραμα μιας καθημερινότητας πιο πλούσιας, πιο σαγηνευτικής όπου τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο, αλλά όλα παίζονται. |
 |