| Μια λέξη τόσο περιεκτική αν και συχνά απαιτεί εξήγηση, τόσο ανθρώπινη αν και πολλές φορές παρεξηγείται. Θέλω να είμαι, θέλω να γίνω, θέλω να πάω, να δω, θέλω ν΄ ακούσω, θέλω ν΄ αποκτήσω και να δώσω, θέλω να φτιάξω και να γκρεμίσω, να μάθω, να νιώσω, θέλω να είμαι πρώτος, θέλω μια μπύρα, δεν θέλω τίποτα. Καθημερινά κυνηγάμε στόχους και απαιτήσεις, προσπαθούμε να γεμίσουμε τις τρύπες που δημιουργούν τα θέλω στη ζωή μας. Πόσο συχνά όμως σκεφτόμαστε πώς πραγματικά θέλουμε να ζούμε; Τυχαίνει άραγε στον καθένα να κάνει λίγο πίσω από τα θέλω και να δώσει περισσότερο χώρο στον εαυτό του, ακριβώς για να θελήσει κάτι παραπάνω, κάτι διαφορετικό; Αυτό μπορεί να φαντάζει κάπως παράλογο αν σκεφτεί κανείς τον άνθρωπο μέσα στα πλαίσια του καταναλωτισμού. Κι αυτό γιατί εκεί οι υλικές ανάγκες δεν τελειώνουν ποτέ. Η διαρκής συσσώρευση αγαθών όχι απλά μας αφήνει ανικανοποίητους, αλλά απειλεί να μας καταβροχθίσει. Μας εγκλωβίζει σ' έναν |
 |
| συνεχή αγώνα για να αποκτήσουμε όλα όσα νομίζουμε ότι θα κάνουν τη
ζωή μας καλύτερη και χωρίς να το καταλάβουμε γινόμαστε δέσμιοι του αγώνα,
που τελικά ταυτίζεται με την ίδια τη ζωή. Και αν δεν είναι αυτό παράλογο
τότε δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Μήπως γίνομαι παρανοϊκός όταν λέω ότι
θέλω να περνάω περισσότερη ώρα με τους φίλους μου ή ότι θέλω να δουλεύω
λιγότερο; Είναι υπερβολικό που θέλω να χαίρομαι τις ομορφιές της φύσης,
ν' αναπνέω καθαρό αέρα, να σηκώνω τα βράδια το βλέμμα μου ψηλά και να χάνομαι
στο μεγαλείο τ' ουρανού; Κι αν ήθελα να την αράξω στο πάρκο ως τις 5 το
πρωί χωρίς να προσαχθώ στο τμήμα ως ύποπτος ληστείας, μήπως θα ήμουν τρελός;
Θα ήταν εξωπραγματικό να θέλω ο κόσμος γύρω μου να νοιάζεται για μένα και
όχι απλά να με προσπερνά δίνοντάς μου λιγότερη σημασία απ' ότι σε μια βιτρίνα;
Μήπως τελικά είναι παράλογο που θέλω να ζήσω; |