 |
¨... όπως φάνηκε και από τα δεδομένα που προηγήθηκαν,
στον εικοστό αιώνα, όσο μειωνόταν ο χρόνος των διαδρομών τόσο αυξανόταν
η κενότητα που περιείχε αυτός ο χρόνος. Δεν θα διαφωνήσουμε με την άποψη
ότι οι πολύ πιο πλούσιες παρελθοντικές μυθολογίες σχετικά με τη διαδρομή
και το σκοπό της (μυστηριακό-ιερό ταξίδι, ταξίδια των προσκυνητών, εξερευνητές
και κονκισταδόρες που ταξιδεύουν προς τους χρυσούς τόπους, οι αθώες χώρες
των πρωτογόνων κτλ.), κυρίως προσέφεραν έναν παραμυθικό σκοπό στις μάζες,
που εξυπηρετούσε άλλα σχέδια κυρίαρχων ομάδων. Η άποψη αυτή πάντως δεν
αναιρεί την αρχική διαπίστωση ότι, σε μια ιστορική διαδοχή αιώνων, φαίνεται,
όσο μειωνόταν η διάρκεια των διαδρομών τόσο να μειώνεται και το νόημά τους.
Φυσικά, το ένα δεν προκάλεσε το άλλο. Γιατί ταξιδεύουμε ή απλά μετακινούμαστε
μέσα σε έναν χωροχρόνο τον οποίο απλώς καταναλώνουμε μέσα από σχέσεις επιφανειακές
με τους άλλους, και ναρκισσιστικές ή και αυτοτιμωρητικές με τον εαυτό μας,
και η κατανάλωση είναι γρήγορη και κενή. Δεν μπορούν να είναι αλλιώς τα
ταξίδια μας. Πρέπει έτσι να είναι οι διαδρομές μας.
Κάποιες οργανώσεις, κυρίως της δημοκρατικής αριστεράς, έχουν προτείνει
αλλαγές στον αστικό χώρο, με τη λογική: λιγότερα αυτοκίνητα, περισσότεροι
πεζόδρομοι, καλύτερα μέσα μαζικής μεταφοράς κτλ., που θα οδηγούσαν, πιστεύουν,
σε περισσότερο ελεύθερο χρόνο (πιο γρήγορες μετακινήσεις) και σ' ένα πιο
ανθρώπινο, φιλικό περιβάλλον (λιγότερη μόλυνση και θόρυβος, αναψυχή στα
πάρκα κτλ.). Ναι, αλλά το ζήτημα είναι να διεκπεραιώνουμε τη ζωή μας πιο
ευχάριστα, ή να πάψουμε να τη διεκπεραιώνουμε;
Στην αρχή του κειμένου φάνηκε ίσως μια άλλη εκδοχή του ταξιδιού:
ένα συνειδητό βίωμα τόπων και ανθρώπων, η χαρτογράφηση του δικού και του
ξένου, η τελική συνομιλία μεταξύ τους. Προτάθηκε, μ' αυτό το πρίσμα, μια
τέτοια εκδοχή και για τις διαδρομές μας στην πόλη. Είναι σαφές ότι προτάσεις
τέτοιου είδους φαντάζουν ουτοπικές. Και είναι, εκτός αν ...¨ |
|
